Ineens zag ik ze: zes doodgewone getalletjes.

…3…7…2…2..9..8…

Driehonderdtweexebnzeventigduizendtweehonderdachtennegentig… weblogs, want daar heb ik het over. Driehonderdtweexebnzeventigduizendtweehonderdachtennegentig mensen die al dan niet dagelijks hun gal spuien via web-log.nl. Tot nu toe, want bloggen is hip. We moeten allemaal bloggen…via web-log.nl, blogspot.com, hyves, myspace… allemaal moeten we laten zien dat we bestaan, dat we ‘leuke dingen’ beleven, dat we niet ‘zomaar iemand’ zijn. We bedenken een catchy naam voor onze pagina en onder het kopje profiel zetten we onze meest interessante eigenschappen en mooiste foto’s. Voor de bloggers geldt: amusante, intelligente ‘ik heb een mening en die moet iedereen horen’ en ‘ik beleef iedere dag opnieuw bijzondere avonturen’ verhalen. Hyvers en MySpacers jagen het credo ‘hoe meer vrienden, hoe beter’ na. Maakt niet uit of ‘de vriend van mijn buurvrouw haar neefjes’ zusje die ik eigenlijk helemaal niet ken maar toch toevoeg omdat ik mijn buurvrouw ken en die haar neefjes’ zusjes vriend ook toevallig Hyver is’ erop staat.

Of ben ik nu te cynisch?

Een collega vertelde me vorige week dat Hyves nu ook al wordt gebruikt bij sollicitaties. Iedere geschikte kandidaat wordt volgens mij al gegoogled. Is er een hyves-pagina, dan schijnt ook deze uitgebreid bekeken te worden. Op die manier kan de werkgever in een oogopslag zien wat voor vlees hij in de kuip heeft. Wordt er alleen maar plat en inhoudsloos geouwehoerd in een zogenaamd hip fonetisch Nederlands taaltje die de lezer zere ogen bezorgt en ervoor zorgt dat over tien jaar niemand onder de dertig jaar meer fatsoenlijk Nederlands schrijft, dan heeft desbetreffende kandidaat grote kans onderaan de stapel te belanden. Is dat niet het geval, en die kans is vanzelfsprekend ook aanwezig, krijgt kandidaat een krulletje, wat zoveel zegt als: ‘van jou willen we meer weten’.

Socializen op het internet. Is het de toekomst? Er zat vorige week een mailtje in mijn inbox met de titel: B. has Tagged you! Ik dacht: wat is dit nou weer? Blijkt ongeveer hetzelfde als Hyves zijn, maar dan met een internationaal tintje. Eigenlijk net als MySpace. Maar aangezien de behoefte aan een podium op internet groeit en groeit, wil iedereen daar wel een graantje van meepikken. En dus kunnen we na bloggen, hyven en myspacen ook taggen.

Of is dat alleen maar leuk?

Ik moet overigens de hand volledig in eigen boezem steken, want naast deze web-log, ben ik een actieve hyver en myspacer. Ook ik wil graag laten zien dat ik besta, dat ik ‘leuke dingen’ beleef, dat ik niet ‘zomaar iemand’ ben. Op hyves heb ik meer dan honderd vriendjes en daar ben ik maar wat blij mee. Wie mijn MySpace aanklikt, ziet stuk voor stuk toppers uit binnen- en buitenland staan.

Het draait naar mijn mening allemaal om aandacht, nieuwsgierigheid in de trand van ‘hoe is het nu met die en die’, zien en gezien worden. Onze zintuigen willen geprikkeld worden, onze behoeftes bevredigd. En met de komst van internet hoeven we er de straat niet meer voor op. We kruipen gewoon zonder make-up of gel in ons haar, pyjamaatje aan, zak chips op schoot achter onze pc of laptop en gaan online op stap. Heerlijk zoals we ons verliezen in de wereld van een ander. Of oude vrienden of klasgenoten tegenkomen, of – soms tevergeefs – zoeken op hyves, myspace of google naar naar die mooie vent of prachtige vrouw om uit te vinden wat er achter dat heerlijke lijf schuilt (wie googled zijn ‘crush’ niet?) onder het mom "Wie ben jij en ben jij de man/vrouw die ik zoek?".

Ondertussen ligt ons hele leven – vaak zelfs compleet met emailadressen en mobiele telefoonnummers – voor het grijpen op het internet. Niks privacy! We gooien het allemaal op straat. We schreeuwen om aandacht: dit is onze one-minute-of-fame. Bijzonder zijn willen we, onszelf onderscheiden van de massa.

Of overdrijf ik nu?

Ik doe eraan mee, oh ja!

Dus waarom zit ik dan in godsnaam te zeiken. Tja, waarom… misschien omdat ik de wereld graag wil laten zien dat ik wat te melden heb. Misschien omdat ik een ‘ik heb een mening en die moet iedereen horen’-verhaal wilde schrijven, mezelf onderscheiden van de massa, om maar wat te noemen. Dus aan het eind van de dag ben ik ook gewoon een van die driehonderdtweexebnzeventigduizendtweehonderdachtennegentig mensen die al dan niet dagelijks hun gal spuien via web-log.nl.

Voor vandaag heb ik mijn aandacht gehad, mijn behoeftes zijn bevredigd.

De jouwe ook?

Het is zover! Hang de vlag uit en pak de champagneglazen, want ondergetekende gaat EIN-DE-LIJK onder moeders’ vleugels vandaan! Vanaf overmorgen ben ik in het trotse bezit van mijn eigen woning. Na 24 jaar verlaat ik het veilige dorpsleven en vertrek ik naar de grote stad. Hoewel – groot; Leeuwarden is uiteindelijk ook net een dorp… Maar dat maakt niet uit, ik ga in de stad wonen! Ik hoor al twee weken lang muziek in mijn hoofd.

De omschakeling is groot. Ik verruil een vrijstaand huis met een tuin van maar liefst zestig meter diep buiten Veenwouden voor een appartement in het oude centrum van Leeuwarden, aan de Grote Kerkstraat. Geen tuin, buren aan de andere kant van de muur en op loopafstand van de kroeg. Als dat maar goedkomt

Maar ik heb er zin in, sterker nog, ik sta te springen van ongeduld. Woensdagochtend onderteken ik het huurcontract en krijg ik de sleutel. Het zal overigens nog wel even duren voor ik mijn ‘chateau’ echt betrek, want mijn bed wordt pas eind mei geleverd. Als die eenmaal staat, neem ik definitief afscheid van Veenwouden als ‘myn plakje’.

Ik kan niet wachten…

PS: foto’s volgen uiteraard spoedig

Ooit een botsing gehad? Is je antwoord ja, dan ken je dat vreemde gevoel dat je bekruipt wanneer je erachter komt dat je kan remmen wat je wilt, maar dat je hoe dan ook de auto 20 meter voor je gaat rammen. Machteloosheid is het niet eens, het is meer een koude constatering. Geen angst, geen paniek. Je lichaam zuigt zich vol met adrenaline en dat is het dan….. BOEM…

Het overkwam mij gisterochtend, notabene op mijn 24ste verjaardag. Het was mistig, het zicht rondom Veenwouden was minder dan vijftig meter. Ik zat net op de weg van Veenwouden richting Quatrebras, de Woudweg. Geen auto te bekennen, alleen tegenliggers. De stoplichten waren nog zo’n 600 meter van mij verwijderd. Plotseling trok de mist voor mij als een gordijn op en onthulde een zwarte Honda. Nog geen tiende van een seconde later kwam ik erachter dat de auto stilstond. STILSTOND… "Shit,  remmen, NU, anders bots ik er tegenop", flitste het door me heen. Maar ik wist het al: het is te laat. De  klap was hard, maar minder hard dan ik verwachtte. Ik voelde geen pijn, was niet bang, maar boos. Na een flink vloekrondje en de korte constatering dat ik in orde was, stapte ik aan de rechterkant uit. Ik was nog wel zo slim om niet aan de linkerkant uit te stappen, want daar bleven de auto’s gewoon doorrijden. Het meisje voor mij, Johanna, was inmiddels ook al uit de auto gestapt en ik voelde me meteen zo schuldig. Gelukkig bleek ze in orde te zijn. Ze had wel wat bloed en een blauwe neus: een los voorwerp was tegen haar voorruit gevlogen en tegen haar hoofd aan teruggestuiterd. Onze auto’s daarentegen waren totalloss. Mijn voorkant en haar achterkant waren helemaal ingedeukt. BALEN!

De vrouw voor het meisje voor mij belde de politie en zij waren na vijf minuten al ter plaatse om de schade en ons beider verhalen op te  nemen. Binnen vijftien minuten hoorde ik een gillende sirene aankomen. Ik dacht: moet dat nou? Maar dat doen ze altijd, uit voorzorg. Een van de mannen op de ambulance, Jetze, stapte direct op mij af om te vragen hoe ik me voelde, of ik last van mijn nek had. Ik klaagde over rugpijn, dus  na een kort onderzoekje vroeg de man mij in de ambulance plaats te nemen. Wat ik ook deed nadat ik mijn beide ouders had daggezegd. Ik had ze gebeld en ze waren natuurlijk meteen gekomen. Eenmaal in die ambulance en bekomen van de eerste shock kwam het allemaal keihard binnen. Jetze begon uit te leggen dat ik even meemoest naar het ziekenhuis omdat ze hier niet konden zien of er inwendig misschien iets mis was. Dus ik moest maar even op de brancard gaan liggen en zo stil mogelijk ook moest blijven liggen. Die woorden gleden langs me heen, want het enige dat ik dacht was: ik heb een ongeluk gehad, een botsing, hoe kan dat nou? Tranen welden in mij op en de Jetze stopte met praten, wat ik vreselijk vond, want ik vond het zo stom dat ik begon te huilen. Dat was overigens gauw over, want toen ik eenmaal op de brancard lag had ik alweer praatjes.

Daar had ik weer een heel andere ervaring, want ik begon als een idioot te trillen en kon niet stoppen. "Adrenaline", volgens Jetze. Het schijnt dat de adrenaline cq spanning die je in je lichaam opbouwt voor, tijdens, en vlak na de botsing je lichaam ook weer moet verlaten. En dan ga je dus trillen. Pas anderhalf uur nadat ik ermee begon stopte het.

In het ziekenhuis ben ik door een verpleegster en de verantwoordelijke chirurg onderzocht, maar alles leek goed. Voor de zekerheid zijn foto’s gemaakt van mijn borst en zij (thorax noemen ze dat geloof ik) en dat bewees dat alles goed was. Gelukkig maar! Johanna, het meisje waar ik tegenop botste, heeft een scheurtje in haar neus, dat goed te genezen is.

Nu, een dag later, is mijn nek behoorlijk stijf. Ik ben niet zo stijf als een plank, zoals mij voorspeld werd, maar mijn nek doet echt overal pijn. Achter, zij xe9n voor bij mijn keel. Hopelijk trekt dat na een paar dagen weg en hou ik er niets aan over.

Wat een ervaring, en dat op mijn verjaardag. Ik begin mijn nieuwe levensjaar letterlijk met een knaller. Er schoot mij nog iets door mijn hoofd vlak nadat ik die auto raakte. Geen boosheid, maar – gek genoeg- dankbaarheid. Kijk, zo’n botsing is natuurlijk helemaal niet leuk, maar het zet de dingen wel weer even in perspectief. Buiten het feit dat het allemaal veel erger had kunnen aflopen, bijvoorbeeld wanneer er auto’s achter mij hadden gereden, blijkt maar weer eens hoe snel en onverwacht zoiets kan komen. Wist ik gisterochtend toen ik onder de douche mijmerde over mijn 24ste verjaardag dat ik een halfuur (okxe9, een uur) later bovenop een andere auto zou knallen? Of toen ik in mijn auto gefrustreerd op de klok keek omdat ik door mijn getreuzel in de badkamer tien minuutjes te laat de redactie binnen zou lopen? Blijkt maar weer dat hoe of wat je ook denkt dat er gaat gebeuren, het toch altijd anders afloopt. Ondanks de stijve nek ben ik dankbaar dat ik dat lesje geleerd heb. En dat is toch ook een mooi begin van mijn nieuwe levensjaar…

Hoewel… ik moet nou wel een nieuwe auto kopen. Nu was ik dat al wel van plan, maar ik had gehoopt nog wat geld mee te kunnen nemen… Daar gaat mijn spaarpotje

Artikeltje op Wxe2ldNet (check voor de aardigheid ook even de reacties — je bloed gaat koken en je vingers jeuken bij het lezen ervan)

Nog drie nachtjes slapen en dan is het weer zover: weer een jaar erbij! Maar liefst vierentwintig jaar mag ik dan worden. Kleine meisjes worden groot zeggen ze altijd hxe8? Onderstaande foto onderschrijft dat inderdaad…

(…en ja, vroeger was ik heel even heel erg blond…en had ik ‘kakwankjes’…)

Met regelmaat word ik erop gewezen dat het laatste bericht op mijn weblog toch wel erg lang geleden gepubliceerd is. En iedere keer denk ik: ja, inderdaad, het wordt wel weer de hoogste tijd voor een nieuw verhaal. Wat me nog het meest verbaast is het feit dat mensen het opmerken en na een lange stilte van mijn kant nog altijd een kijkje nemen op mijn weblog. Blijkbaar zijn mensen nog steeds nieuwsgierig! En omdat ik uit ervaring weet dat nieuwsgierigheid graag beloond wordt dacht ik vandaag: laat ik in het kader van ‘u vraagt wij draaien’ maar weer eens wat schrijven…

Maar waarover… werk dan maar, lijkt me. Daarin gebeurt altijd wel iets. En laat ik nou een afwisselend baantje hebben. Als verslaggever – of verslaggeefster – (ik vraag me altijd af wat nou mooier is: mannelijk of vrouwelijk… het is net als met directeur en directrice. Daarbij is de mannelijke vorm ook mooier. Aan de andere kant, verslaggeefster dekt de lading wel weer… maar goed, waar was ik) bij Omrop Fryslxe2n kom ik namelijk op de meest uiteenlopende plekken in de provincie en ontmoet ik veel verschillende mensen. Mijn laatste verhaal op deze site is daar een goed voorbeeld van. Waar ik me nog het meeste over verbaas is de invloed van Omrop Fryslxe2n bij de mensen in de provincie. Als je zegt dat je "van de omrop bent" is er meteen herkenning. In enkele gevallen doen mensen zelfs alsof ze je persoonlijk kennen. Dat is vooral bij de oudere generatie het geval.

Het mooiste vind ik nog als ik in een auto van de Omrop zit. Als je als verslaggever live op locatie verslag moet doen van een evenement of gebeuren ga ja vaak in een speciale auto op pad. Daar is apparatuur ingebouwd waarmee verbinding met de studio in Leeuwarden kan worden gemaakt. Deze auto’s zijn – vanzelfsprekend – veelvuldig bedrukt met het Omrop Fryslxe2n logo. De eerste keer dat ik in zo’n auto op pad ging stond ik te wachten bij een stoplicht. In mijn ooghoeken zag in de auto links nogal wat beweging. Toen ik opzij keek zwaaien twee mannen op leeftijd enthousiast lachend naar me met beide duimen omhoog. Ze deden nog net niet hun raampje naar beneden om me toe te schreeuwen. Prachtig vond ik het!

De jongere generatie heeft overigens weer een heel andere vorm van herkenning. Die schreeuwen "aah, Omrop Fryslaaaan" of – ook veelgehoord – een poging om origineel te zijn: "Oant Moarn hahaha".

Buiten dat draait het uiteraard om het nieuws dat zich hier in de provincie afspeelt. Midden in de nacht uit bed gebeld worden voor een brandje in Lemmer, een gesprek met het Friese duo Hepie en Hepie over hun comeback, een verslag van een gemeentelijke informatiebijeenkomst voor burgers over "wel of niet een fusie tussen twee gemeenten", een uitspraak van een lijstrekker van een provinciale partij op campagne, een interview met mijn naamgenoot, Femke Halsema, ook op campagne, of gewoon een verhaal over meerdere vermiste katten in xe9xe9n straat; veelzijdiger kan bijna niet. En dat maakt dit "baantje" bijzonder aantrekkelijk. Want ondertekende is geen tiepje voor een met alle respect nine2five-job… Maar daar was u – als u hier geregeld terugkomt om iets te lezen – misschien wel achter.

Bij deze een belofte dat ik uw nieuwsgierigheid vaker beloon met – ik zou bijna zeggen "wat lekkers", maar dat past hier natuurlijk niet echt. Dan maar met een (hopelijk) amusant en interessant verhaaltje over mijn leven binnen xe9n buiten werktijd…

Femke

PS: nu ik toch bezig ben, meteen maar wat links met reportages van mijn hand.

De genomineerde reportage met in de hoofdrol de drie allergrootste fans van volkszanger Frans Bauer –> FransBauer.WMA

Ilse DeLange plaatst de allereerste dominosteen voor Domino Day 2006 –>IlseDeLange.WMA

Femke Halsema, de nummer 1 van GroenLinks op campagne in Fryslxe2n voor de Provinciale Statenverkiezingen –> Femke.WMA

Deel 1 van een vijfdelige serie over de Academie voor Popcultuur in Leeuwarden –> POP1.WMA

De belevenissen in het leven van een doodgewone, nuchtere Friese jongedame met een liefde voor muziek, schrijven en veelzijdigheid

Ik heb leuk nieuws! Ik ben namelijk genomineerd voor de
Radio1 Publieksprijs

Misschien ben je op de hoogte, misschien ook niet, maar sinds juni van dit jaar werk ik bij Omrop Fryslxe2n (Friese radio/TV) als radioverslaggever van het nieuws. Ik heb in korte tijd al heel veel leuke dingen mogen doen, waaronder het maken van deze genomineerde reportage.

De reportage gaat over het bezoek van Frans Bauer aan Omrop Fryslxe2n. Vlak voor zijn komst stoven drie oertrouwe fans van Bauer het gebouw van de omrop binnen. Dolenthousiast waren ze, want hun Frans zou hier komen! Vanaf het moment dat ze binnenkwamen tot het moment dat Frans Bauer weer vertrok heb ik ze gevold. Het leverde hilarische momenten op. De vrouwen hadden een echte Friese worst voor de volkszanger meegenomen, iets waar Bauer erg blij mee was. En toen de Friese versie van "Als sterren aan de hemel staan" werd gedraaid, zongen de trouwe fans uiteraard hard mee, met de Frans Bauer sjaaltjes zwaaiend boven hun hoofd…

Nou goed, van het hele gebeuren heb ik een reportage gemaakt en deze is ingestuurd voor de WAF (Wereld Audio Festival) Awards. Die worden ieder jaar uitgereikt in vier categoriexebn: kort nieuws, sport, reportage en primeur. Mijn reportage dingt naast de publieksprijs nog mee voor de juryprijs voor de categorie kort nieuws en ook de aanmoedigingsprijs voor nieuw talent.

Superleuk natuurlijk!!! Op www.radio1.nl staat alles over de publieksprijs. In totaal zijn tien verslaggevers genomineerd. Van NOS, VRT, Wereldomroep tot enkele regionale omroepen. Alle reportages zijn ook op de stempagina te beluisteren. Iedereen die dat wil kan stemmen via internet op de volgens hun beste reportage! Dus ik zou zeggen: ga er naartoe en stem op je favoriet… Ik zal niet zeggen ‘stem op mij’, want je moet stemmen op degene die jij het beste vindt!

Maar als je op mij stemt: Bedankt!!

Dit is de directe link naar de stempagina: Stempagina Radio1 Publieksprijs

Kijk ook op Omrop Fryslan ! Ontzettend leuk. Collega’s hebben op de homepage van de omrop een bericht gezet met dezelfde medeling. Er staat: Stim Op Femke, met een fotootje van mij erbij.

Liefs Femke

Ze is gevraagd op het hoogste uitkijkpunt van de wereld: de CN Tower in Toronto; mijn zusje Elske. Ze was met haar vriend Sietse bij mij "op visite" toen ik begin dit jaar (van 4 januari tot 3 april) in Canada woonde in verband met mijn stage. Sietse had in Nederland al besloten dat Elske de vrouw was met wie hij wilde trouwen. Twee locaties had hij in gedachten om haar te vragen in het koude Canada: of Niagara Falls of de CN Tower. Toen wij met z’n driexebn vanaf die toren over de stad uitkeken, vond hij het moment daar en vroeg hij haar. Natuurlijk zei ze ja. Voor het verhaal over hun visite, klik hier.

Afgelopen woensdag, 12 juli 2006, zijn ze getrouwd! En het was de mooiste en meest romantische trouwerij waar ik ooit bij ben geweest. Misschien speelt het mee dat het mijn zusje was die ging trouwen met Sietse, nu officieel mijn "grote broer". Maar ook als zij het niet waren geweest had ik het bijzonder gevonden.

Ze zijn getrouwd bij strandpaviljoen De Instuif, op het strand van Wijk Aan Zee.

Mijn vader heeft Elske – heel traditioneel – weggegeven. Ze kwamen vanaf de kant van de zee gelopen terwijl zangeres Astrid Akse het prachtige nummer Take My Breath Away zong. Dat was een ongelooflijk emotioneel moment.

Ik en Elske tijdens een van de fotosessies onderweg…

De ringen…

Foto’s maken van familie/vrienden van Elske en Sietse. Dit is ons gezin en dat moet als altijd weer anders dan anders…:)

Elske en Sietse met hun getuigen: Gonny, ik, Allan en Jeen. En ook dat kan niet zonder hilar iteit…

Even een moment alleen, vlak voor zonsondergang. De fotograaf heeft ook nog officixeble foto’s gemaakt bij zonsondergang.

FeEl, bestaande uit mij en mijn zus Elske, is erbij en wel om 12.00 uur op de kop van de Wirdumerdijk, bij de Openbare Bibliotheek. De set van drie kwartier is gevuld met zowel covers als eigen nummers. Ben je in Leeuwarden? Kom dan vooral even langs om 12.00 uur. Ben je niet in de stad, kom dan alsnog langs, want naast ons zijn er ontzettend veel theater-, dans-, dj- en muzikale acts.

Hallo lieve lezers!

Jullie zien het: FEMKETJALDA.WEB-LOG.NL is in een nieuw jasje gestoken. Nu heb ik dit jasje niet helemaal zelf gekocht. WEB-LOG.NL is namelijk begonnen met wat zij zelf noemt "De Grote Verhuizing". Alle mensen die bij haar een website hebben, worden ondergebracht in een nieuwe omgeving, wat automatisch meer mogelijkheden moet bieden wat lay-out en technisch vernuft betreft. Goed, om een lang verhaal kort te maken: de verhuizing heeft mij ertoe gezet mijn logje enigszins aan te passen.

En dat mocht ook wel, want het is inmiddels zes weken en ruim vier dagen dat ik weer terug ben in Nederland. Mijn avontuur in Canada is voorbij, emoties zijn verwerkt, de heimwee naar het land is over, net als de liefde met mijn Canadese mannetje: kortom, Femke’s back!

Daarmee rijst de vraag: wat te doen met deze "webstek", zoals dit tegenwoordig populair heet. De initixeble opzet – een kijkje in mijn leven in Canada – is immers niet langer van toepassing. Ik ben echter van mening dat ik genoeg te vertellen heb; zoals bijvoorbeeld over mijn toekomstige baan als radioverslaggever bij Omrop Fryslxe2n, mijn muzikale activiteiten met FeEl (het bandje van mij en mijn zusje Elske), andere muzikale bezigheden, of gewoon mijn dagelijkse bezigheden, weetjes of hersenspinsels en dergelijke. Eigenlijk blijft het gewoon zoals het was, maar dan gewoon in Nederland. Diegenen die deze mening delen, zijn dan ook van harte welkom op mijn logje. Zoals altijd zijn reacties wederom meer dan welkom.

De nieuwe jas is nog niet helemaal af, daar zal de komende dagen aan worden gewerkt. Oude berichten over Canada zijn overigens niet weg: ze zitten onder de knop ARCHIEVEN.

Goed, wat gezegd moest worden is gezegd. Een heel fijn weekend toegewenst!

Veel liefs,

Femke